Met aandacht, naast jou

Ik ben Paulien (Pien) Buitink, geboren in augustus 1973 in Heino.

Ik groeide op in een gezin bestaande uit mijn ouders en een oudere broer en zus. Vanaf mijn 2e jaar zijn mijn ouders neergestreken in Meppel en daar heb ik mijn hele jeugd doorgebracht. Voor mijn studie verhuisde ik naar Arnhem en Enschede.

In 2002 ontmoette ik mijn vriendin Ingrid en we gingen samenleven in Meppel en 4 jaar later verhuisden we naar Ruinerwold. Daar starten we een B&B en later een buitenkook-cateringbedrijf.

Tussen mijn 9e en 12e overleden de ouders van mijn vader. De ouders van mijn moeder heb ik niet bewust leren kennen, omdat die al eerder overleden waren.

Op mijn 21ste kwam ik voor het eerst heel dichtbij in aanraking met het overlijden van een dierbare. Mijn neefje verongelukte door een verkeersongeval.

In 2018 verloor ik een van mijn beste vrienden aan ALS. Het proces van steeds verder afnemende gezondheid en het langzaam aan loslaten van een fijn gezinsleven vond ik verdrietig om te zien, toch kijk ik ook terug op zijn enorme veerkracht om zo lang mogelijk bij zijn meisjes te kunnen blijven.

In december 2021 kreeg mijn vriendin Ingrid een hartstilstand en overleed.

Na een periode in een emotionele achtbaan, waarin ik de eerste tijd in een roes heb geleefd en op de automatische piloot allerlei zakelijke dingen heb geregeld, mijn werk en sociale leven in stand heb gehouden, realiseerde ik me pas veel later hoe alleen ik me eigenlijk voelde — ondanks lieve mensen om me heen die er altijd voor me waren. Ik hield mezelf in om uit te spreken wat ik echt voelde, omdat de mensen die dichtbij stonden en staan hun eigen verdriet hadden om het verlies van onze spring-in-het-veld, die in alles iets positiefs en vrolijks zag. Ik moest toch sterk zijn en door met mijn leven. Die tijd heb ik zwaarder ervaren dan gedacht, en achteraf had ik mezelf een Pien gegund: iemand die af en toe even naast me kon staan en met me mee kon voelen zonder de heftige emoties. En een stukje met me meeliep op het onbekende pad van rouw.

In 2024 las ik over een opleiding tot rouw- en verliesbegeleider, en merkte dat er iets begon te kriebelen: wat als ik mijn oprechte interesse in mensen kon inzetten op zo'n kwetsbaar moment in iemands leven? Zo begon ik in 2025 aan mijn opleiding, met oprechte nieuwsgierigheid, en ook wat onzekerheid over of ik dat echt zou kunnen, in mijn eigen kwetsbaarheid. Na een intensief opleidingsjaar heb ik in juni 2026 mijn certificering tot rouw en verliesbegeleider mogen ontvangen.

De komende tijd blijf ik me, naast deze basis, verder ontwikkelen met verdiepende trainingen op rouw- en verliesgebied.